Elk jaar, wanneer kerst eraan komt, vieren veel mensen deze dagen gezellig met familie. Samen eten, cadeautjes uitwisselen en tijd met elkaar doorbrengen, voor velen is dat vanzelfsprekend. Voor dakloze mensen is dit echter vaak niet mogelijk. Door conflicten, geldproblemen of andere omstandigheden hebben zij geen plek om kerst te vieren. Daarom organiseert de Bakkerij in de Marekerk in Leiden elk jaar een kerstdiner voor dakloze mensen, zodat ook zij samen met anderen een warme en gezellige kerst kunnen beleven.
Hoi, ik ben Mathis, ik ben 16 jaar oud en leerling aan het Stedelijk Gymnasium Leiden. In deze blog neem ik jullie mee in de organisatie en uitvoering van het kerstdiner voor daklozen, waaraan ik zelf heb meegeholpen.
Hoe ben ik in contact gekomen met dit project?
Nou,
Ik zit in 5 vwo op het Stedelijk Gymnasium Leiden en kreeg voor het vak maatschappijleer de kans om een maatschappelijke stage te doen. In ruil daarvoor kregen wij dan vrij van school. Er waren verschillende opties, zoals werken bij de ijsbaan, groente telen voor de voedselbank of deelnemen aan het M25-project van de Bakkerij[1]. Dat laatste sprak mij meteen aan, dus ik schreef me direct in.
Tijdens de eerste bijeenkomst werden we geïnformeerd over hoe het kerstdiner zou verlopen. Ook werd onze schoolgroep, bestaande uit negen leerlingen, verdeeld in drie verschillende groeppen teams: publiciteit, locatie en financiën. Ik zat in het team financiën. Elke groep had zijn eigen taken. Publiciteit zorgde ervoor dat er door heel Leiden posters hingen, locatie regelde alle benodigde spullen en financiën hield overzicht over het budget.
Deze voorbereidingen waren leerzaam en leuk. We leerden veel over de doelgroep en konden onze schoolvakken daadwerkelijk toepassen in de praktijk, in plaats van alleen theorie te leren.
De dag van het diner,
17/12/2025
Het was 17 december, de dag van het kerstdiner. Voor mij begon de dag erg relaxed, want we moesten niet naar school, en de verzameltijd was pas om half 1. Toen ik om half 1 bij de bakkerij aankwam, begonnen wij gelijk met alle spullen die naar de Marekerk moesten klaar te zetten. Deze werden namelijk allemaal opgehaald door een busje van een van de andere vrijwilligers. Nadat we ervoor hadden gezorgd dat alle spullen naar de kerk kwamen, gingen we met alle leerlingen, Francine (onze begeleider vanM25) en Femke (de straatpastor) ook naar de Marekerk toe. Eenmaal daar aangekomen, moesten wij vervolgens alle spullen weer uitruimen, en gaan beginnen met het inpakken van de kerstpakketten. Naast dat de daklozen hier mochten eten, kregen zij van ons namelijk ook nog een kerstpakket mee. Dat bestond uit een Dirk bon van 10€, een chocoladereep, een deken, en een cup noedels. Dit pakket hebben wij met behulp van Femke, de straatpastor, in elkaar gezet. Wij rekenden erop dat er ongeveer 200 gasten kwamen, dit betekende dus dat er 200 kerstpakketten in elkaar gezet moesten worden, dit heb ik, samen met andere leerlingen en vrijwilligers van de kerk allemaal gedaan. Toen wij klaar waren met de kerstpakketten, hadden onze medeleerlingen de kerk al leeggemaakt van de kerkstoelen, en ook alle dinertafels en stoelen al klaargezet. Alles was dus klaar om te beginnen.
Om 17:40 gingen de deuren open voor de daklozen, Ik stond, samen met Femke bij de deur om alle daklozen te begroeten. De gasten werden groots ontvangen via de rode loper: als ze door de deur naar binnen liepen, kwamen ze langs alle vrijwilligers en leerlingen die hen welkom heetten. Bij binnenkomst stonden de Straatklinkers, een koor uit Amsterdam, hun kerstmuziek te spelen. De tafels waren gedecoreerd met kaarsjes en dennentakken, alles zag er magisch uit.
Het diner begon met een welkomstwoord van Femke, en een van de gasten droeg het kerstverhaal voor. Toen dat afgelopen was, zong Carina, een leerling van mijn school, opera voor de hele zaal. Dit was betoverend, iedereen richtte hun aandacht op haar en luisterde naar de prachtige muziek. Hierna was het tijd, de tijd waar iedereen op gewacht had, etenstijd. De jongeren van de kerk, en de leerlingen bediende alle gasten. Wij hadden hiervoor van tevoren de tafels goed verdeeld. Ik vond dit het leukste gedeelte van de hele avond. Je liep naar iemand toe, maakte even een praatje met ze, en vroeg wat ze graag wilden eten. Daarna liep je naar het buffet toe met gerechten van de plaatselijke Chinees. In de rij voor het opscheppen kon je nog praten met andere jongeren, en daarna bracht je het bord naar de gasten toe. Het klinkt niet heel spectaculair, maar hun blijheid en vriendelijkheid daarna: dat is écht bijzonder. Met zo'n klein iets kan je iemand zó blij maken. Tijdens het hele diner speelde onze schoolband fantastische kerstmuziek. Dit zorgde voor een hele gezellige sfeer in de zaal.
Toen iedereen uitgegeten was, kondigde Femke aan dat ze hun kerstpakket mochten ophalen, Sommige gasten gingen hier gelijk heen en sommige bleven nog iets langer hangen. Ik heb met sommige gasten ook nog even een praatje gemaakt. Ik vond het zo bijzonder om al hun verhalen te horen. Uiteindelijk was iedereen weg en gingen wij alle spullen weer opruimen om naar huis te gaan.
Deze avond was een bijzondere ervaring. Ik heb veel geleerd tijdens de voorbereiding, maar vooral tijdens het diner zelf. De sfeer was warm, de muziek prachtig en de dankbaarheid van de gasten onvergetelijk. Ik hoop dat dit verhaal anderen inspireert om, wanneer zij iemand op straat zien, om even te helpen, of even een praatje te maken. Omdat jij niet voelt hoe groot jouw impact écht is.
Mathis du Rieu leerling van het Stedelijk Gymnasium leiden.
[1] M25 Leiden ondersteunt jaarlijks 400-500 jongeren in de leeftijd van 12 t/m 17 jaar en daagt hen uit zich belangeloos in te zetten voor en op te trekken met kwetsbare groepen in de samenleving.
