Tja, hoe moet je deze kop nu lezen? Kies maar, zou ik bijna zeggen. Er zijn twee duidelijk verschillende interpretaties en ik hoor en zie ze allebei voorbijkomen.
Als ik oppervlakkig om me heen kijk, zou je op het spoor kunnen zitten dat we écht in een rijk land wonen. De restaurants zitten vol; eten zonder reservering gaat niet. De pretparken floreren als nooit tevoren en de meest wilde vakanties zijn “gewoon” geworden. Maar ik wil niet oppervlakkig kijken, want ik weet dat er ook een andere werkelijkheid is.
Sinds mijn vroeg pensionering begin 2025, ben ik vrijwillig bestuursvoorzitter van Stichting Leergeld Parkstad. Het werd tijd voor mij om iets terug te geven aan de maatschappij. Ik heb in mijn jeugd en mijn latere carrière alle kansen gekregen om me te ontwikkelen. Het gevolg was een prachtige baan met een dito inkomen. Altijd in het sociale domein. Dat is niet alleen een interessant werkgebied, maar er is ook veel te doen.
Als je in Nederland kwetsbaar bent, op welke manier dan ook, dan is meedoen aan onze samenleving niet vanzelfsprekend. Hoe hard we ook met z’n allen roepen dat we inclusief willen zijn, de werkelijkheid is dat absoluut niet. Dat merkte ik als bestuurder bij MEE, waar iedere dag duidelijk was dat mensen met een beperking in onze samenleving behoorlijk op achterstand staan. In werk, in beschikbare financiële middelen en eigen regie op hun leven.
En nu zie ik het ook in mijn eigen regio op het vlak van armoede.
Natuurlijk wist ik door mijn werkervaring bij diverse sociale diensten dat het aantal mensen met een uitkering in Zuid Limburg groot is. Maar toch schrik ik van de aantallen kinderen dat aangewezen is op voorzieningen van bijvoorbeeld Stichting Leergeld. In Parkstad jaarlijks bijna 6.000! En dan is het nog maar de vraag of we iedereen hebben weten te bereiken. Zij ontvangen een schoolspullenpas, een fiets of laptop en we zorgen er samen met het Jeugdfonds Sport en Cultuur voor dat zij lid kunnen zijn van een (sport)vereniging of een muziekinstrument kunnen bespelen. Hele normale dingen toch? Zou je zeggen, maar voor al deze kinderen dus niet vanzelfsprekend.
Maar, we leven toch in een rijk land?
Inderdaad; ons land is rijk! Dat is absoluut een feit. Maar we zijn er blijkbaar niet zo goed in met elkaar om onze rijkdom ook een beetje eerlijk te verdelen. Als je genoeg geld en goederen hebt, dan weet je misschien niet eens dat er ook een andere wereld in je eigen omgeving is. Als ik uitleg wat ik nu in mijn vrije tijd doe en daar wat getallen bij noem, dan schrikt iedereen. Het kan toch niet waar zijn dat er zoveel kinderen in armoede leven?
Jawel; het is wel onze realiteit. En door landelijk de definities van “armoede” aan te passen, verandert niet de dagelijkse werkelijkheid van een kind dat geen sinterklaascadeautjes krijgt of nog nooit naar een theater is geweest omdat de kaartjes veel te duur zijn. Het zorgt er ook niet voor dat een kind, net als de vriendjes en vriendinnetjes, naar de scouting kan, of de voetbalclub.
Het wrange is dat een steeds groter deel van deze kinderen werkende ouders heeft. Ja, twee werkende ouders zelfs. Het vaak gehoorde adagium “dan moeten ze maar gaan werken”, gaat echter niet meer op. Waar gaat het dan mis? Dat is een grote politieke vraag die ik hier niet kan beantwoorden.
Het enige wat ik kan en zal doen, is mij samen met heel veel vrijwilligers in onze regio inzetten om ervoor te zorgen dat onze kinderen wél kunnen meedoen aan de samenleving in de hoop de achterstand op latere leeftijd te voorkomen.
Irene Thuis (vrijwillig) bestuursvoorzitter Stichting Leergeld Parkstad
